دختری بود نابینا
که از خودش تنفر داشت
که از تمام دنیا تنفر داشت
و فقط یکنفر را دوست داشت
دلداده اش را
و با او چنین گفته بود

« اگر روزی قادر به دیدن باشم
حتی اگر فقط برای یک لحظه بتوانم دنیا را ببینم
عروس  تو خواهم شد

و چنین شد که آمد آن روزی
که یک نفر پیدا شد
که حاضر شود چشمهای خودش را به دختر نابینا بدهد
و دختر آسمان را دید و زمین را
رودخانه ها و درختها را
آدمیان و پرنده ها را

و نفرت از روانش رخت بر بس
دلداده به دیدنش آمد
و یاد آورد وعده دیرینش شد :
بیا و با من عروسی کن
ببین که سالهای سال منتظرت مانده ام
دختر برخود بلرزید
و به زمزمه با خود گفت :
این چه بخت شومی است که مرا رها نمی کند
دلداده اش هم نابینا بود
و دختر قاطعانه جواب داد:
قادر به همسری با او نیس
دلداده رو به دیگر سو کرد
که دختر اشکهایش را نبیند

و در حالی که از او دور می شد گفت
 پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشی

اون روزا يادش بخير ؛ چه روزاي قشنگي بود ...

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش دلهامون به بزرگي بچگي بود

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش

را از نگاهش مي توان خواند

آنقدر شاعرم امشب که زمين ،

در پي زمزمه ام مست شده ست

سر ببالين مدارينه کرات نهاده ست و باز

گوشهايش به من آويزانند

آنقدر شاعرم امشب که دلم ،

از پس سينه برون آمده باز

او نگاهش به من است

من نگاهم به قدم رنجه تو

آنقدر شاعرم امشب که فقط ،

روح روحاني تو حال مرا مي فهمد

…

مهربان

عاشقي ؛ بارش احساس به روي ذهن است

عاشقي ؛ لمس خدا با چشم است

عاشقي ؛ مظهر نو بودن دل ، در حيات ازليست

ومن امشب از عشق ، بخود مي پيچم

بعد از امشب شايد ،

نقش اعجاز تو را طرح زنم

ساعت الآن دقيقا خواب است

- و من و پهنه کاغذ بيدار

روي تو در نظرم نقش نخست ،

و خدا شاهد ديوانگي بنده بازيگوشش

و خود او مي داند ؛

که دلم آنقدر آغشته به توست ؛

که اگر از صف فردوس برين ،

طيفي اندازه صد نور ميسر سازد

من به آن طيف نبخشم ، دانه اي از مويت

سبد معذرتم را بپذيرکار کودک اين است ؛

اولش حرف زند ، به تامل بنشيند بعدش

آنقدر شاعرم امشب که فقط ؛

بيستون کم دارم ،

تيشه عاقبتم را بدهيد

آنقدر ساده سخن ميگويم ؛

که اگر يکنفر از کوچه دل درگذرد ،

دل و دلداده روي هم بيند

کودکي هستم شوخ خانه ام در ته بن بست فراموشي يک زوج قديمي مانده

خانه دل اما ، جاي بکريست هنوز ،

پر سبزينه و ريحان و غزل ،

پر تکرار گياهان نمو ،

پر ابيات ملون شده در خمره عشق ،

پر انوار خدا.

داخل خانه دل ؛

جاي جمعيت هرجائي نيست کل دارائي من تازگي دلکده است

من به دل راز رسيدن دارم ،

من به دل ثروت هنگفت عدالت دارم ،

خوب مي فهمم اگر در باران ،

چتر خود را به کسي بخشيدم؛

توشه رفتنم از لطف خدا آکنده ست

خوب ميدانم اگر جاي توپيشم خاليست ؛

حکمتي در کارست

آنقدر شاعرم امشب که فقط ،

سايه مهرتورا کم دارم

باتو هستم

اي سراپا احساس

خون تو در رگ من هم جاريست ،

جنس ما جنس بلد بودن کانون گل است

توکه نيستي ، زندگيمو/ زيره پاي کي بريزم

واسه کي ، دلم بميره / وقتي تو ، نيستي عزيزم

دسته سرده اين زمونه / دستامو از تو جدا کرد

بازيه ، دوري و حسرت / با دلاي ما ، چه ها  کرد

عشق تو ، توي وجودم /  تا هميشه ، موندگاره

همه آرزوم همينه / که ببينمت ، دوباره

دوريه تو داره آروم / من و از حال، در مياره

رنگه پيري ، ذره ذره / تو وجودم پا ميزاره ، پا ميزاره

طاقت دوري ندارم / تو بيا ، بمون کنارم

ارزونيه قدم تو / همه ي دارو ندارم

اي قشنگترين ترانه / با تو بودن ،آرزومه

اي تو نيمه ي وجودم / بي تو عمره من ، حرومه

عشق تو ، توي وجودم / تا هميشه ، موندگاره

همه  آرزوم همينه / که ببينمت دوباره

دوريه تو ، داره آروم منو از پا در مياره

رنگ پيري ، ذره ذره / تو وجودم پا ميزاره

نميزارم ، که جدايي / عشقمو از تو بگيره

چشم به راهه تو ميمونم / نگو اما ديگه ديره

ديگه ديره … آاااااااي…